زمان، تناقضی ست؛

کشیده میان گذشته و آینده،

که هیچ یک واقعیت ندارد،

مگر در ذهن ما.

پنداشت زمان،

پیمان نامه ای ست میان افکار و کلام،

قراردادی اجتماعی.

حقیقت ژرف تر آن است که:

هماره این لـــــحـــــظــه است.